Myśl ludzka jest jak robak, drąży nasz umysł, wydłubuje z zakamarków pamięci fakty i wnioski, które budujemy każdego dnia. Często zabiera nam radość życia i stawia pod ścianą ostatecznych decyzji. 

Nikt nie wie jakimi zasadami kieruje się życie, jest jak nieskończony chaos, jak loteria, która zmienia bez ustanku nas i nasze otoczenia. Fluktuuje wpływa na instynkty, przywołuje atawizmy. Poznanie zasad, znalezienie odpowiedzi dały by każdemu taki niewielki margines bezpieczeństwa, punkt zaczepienia, wejściowe dane do dalszego budowania na zasadach logiki map ludzkich zachowań.  

Instynkty którymi kierujemy się w życiu nie zawsze są najlepszym rozwiązaniem. W naszych genach natura zakodowała zespół zachowań, które w założeniu mają nasz chronić przed niebezpieczeństwami otoczenia, ale zapomniała, że niebezpieczeństwa również tkwią w nas samych. Szukamy szczęścia ale niestety często zapominamy, że szczęście indywidualne jest niczym wobec pełnej harmonii z otaczającym nas światem. To właśnie zrozumienie i synchronizacja daje najwięcej satysfakcji, spełnia nasze zakodowane przez naturę potrzeby.
Człowiek nie jest zwierzęciem, w odróżnieniu od niego ma świadomość istnienia, czuje potrzeby własne i innych, rozumie czym jest ból, zdaje sobie sprawę że egzystuje w całej sieci zależności i że nie da się zbudować własnego szczęścia bez zrozumienia środowiska, w którym funkcjonuje. Każdy z nas jest indywidualnym, niepowtarzalnym tworem natury, stanowimy jej integralną część, nie możemy bez niej istnieć, musimy liczyć się z rzeczywistością i dostosowywać się do permanentnych zmian jakie napotykamy codziennie.

Pozostaje jednak retoryczne pytania: jak to robić? Jak zrozumieć drugą osobę  i jednocześnie nie zatracić samego siebie?

Rodzimowierca może szukać odpowiedzi w samym sobie. Jako część natury, element boskiego ideału ma potencjał by zmierzyć się z własnymi słabościami.
 
Największą słabością każdego z nas jest nieszczerość. Jedni mają jej więcej inni mniej ale każdy powinien zmierzyć się z własnym sumieniem i zapytać, czy np. budowanie własnego szczęścia kosztem innych jest rodzimowierczo moralne, czy budowanie własnego ja na zasadzie zrzucania win na innych lub obarczania innych własnymi błędami daje się jakoś wytłumaczyć? Rodzimowierca powinien pamiętać, że nie da się za pomocą intryg zbudować niczego rozsądnego. Musi nosić dumnie uniesioną głowę do góry i mieć poczucie, że to co robi jest uczciwe i nikomu nie szkodzi. Każdą rzecz należy zbadać dogłębnie zanim się kogoś osądzi.

Istnieje stare, może już trochę dziś  nadużywanie pojęcie honoru ale oddaje ono istotę pewnego pozytywnego stosunku do rzeczywistości i samego siebie. Pamiętajmy, że być dumnym i mieć honor to nic złego. Kierujmy się w życiu wartościami, które sami byśmy chcieli otrzymywać od innych.